“Η αυτοκτονία δεν είναι τίποτε άλλο από το έσχατο παράπονο, το πιο απαίσιο παράπονο για την ύπαρξη…”

«Αόρατοι» οι αυτόχειρες μπροστά σε μια φοβισμένη κοινωνία που κυνηγάει τη σκιά της καλοπέρασης…Τα περιοριστικά μέτρα και το κλίμα τρομολαγνείας εκτίναξαν τα ποσοστά σε αυτοκτονίες – Νέοι άνθρωποι, πνευματικά ανοχύρωτοι, «φεύγουν» αθέατοι μέσα σε μια κοινωνία αδιαφορίας.

Όπως διαπιστώθηκε από το ερευνητικό δίκτυο καταγραφής για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας της οργάνωσης «ΚΛΙΜΑΚΑ», οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα από το 2020 έως το 2022, παρουσιάζουν μια εκρηκτική αύξηση της τάξεως του 25%. Το 2022 ο αριθμός των αυτοχειριών άγγιξε τους 600 θανάτους, δηλαδή συνέβαιναν τουλάχιστον δύο αυτοκτονίες κάθε μέρα.

Όπως επισημαίνει το Παρατηρητήριο αυτοκτονιών, αυτά τα θλιβερά δεδομένα αποτελούν μονάχα την κορυφή του παγόβουνου, αφού η υποκαταγραφή αυτοκτονιών θεωρείται δεδομένη. Και αυτό συμβαίνει είτε για λόγους αποφυγής του κοινωνικού στίγματος, είτε λόγω πρακτικών δυσκολιών να εξακριβωθεί η αυτοκτονική πρόθεση σε πολλά περιστατικά θανάτων.

Είναι ολοφάνερο πως η διετία μιας καταστροφικής διαχείρισης της πανδημίας αφήνει το θανάσιμο αποτύπωμα της στην κοινωνία, έτσι όπως προειδοποιούσαν κάποιες μεμονωμένες φωνές που αντιτάχθηκαν στα παρανοϊκά μέτρα που λειτούργησαν ως ολετήρας της δημόσιας υγείας.

Οι περιορισμοί μετακινήσεων, οι εγκλεισμοί, ο εξαναγκασμός του κόσμου να βιώνει μια απάνθρωπη και ανθυγιεινή καθημερινότητα, το κλίμα εκβιασμού, η ασταμάτητη προπαγάνδα τρόμου, η δαιμονοποίηση κάθε δραστηριότητας που προσφέρει χαρά και ευεξία, η στοχοποίηση και απομόνωση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων, όλοι αυτοί ήταν παράγοντες που δηλητηρίασαν την κοινωνία με την ύπουλη νόσο της κατάθλιψης.

«Δεν υφίσταται υγεία χωρίς ελευθερία», φωνάζαμε από τότε, απέναντι σε ένα απολυταρχικό σύστημα ,τα αυστηρά lockdown δεν είναι μόνο υλικός αποκλεισμός.

Είναι και πνευματικός αποκλεισμός από κάθε τι που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει από ένα ζώο που βρίσκεται παγιδευμένο μάλιστα σε έναν ζωολογικό κήπο.

Τα αυταρχικά υγειονομικά μέτρα συνέβαλλαν τα μέγιστα στην απομάκρυνση των ανθρώπων μεταξύ τους. Κατέστρεψαν την κοινωνικότητα. Λήστεψαν την αναγκαία αλληλεπίδραση με το συνάνθρωπο. Στέρησαν το δημόσιο βήμα στον πολίτη. Δημιούργησαν ανθρώπους φοβικούς, μίζερους, παθητικούς, καχύποπτους, εσωστρεφείς και καταθλιπτικούς.

Το τεχνητό κλίμα ανασφάλειας για την υγεία, συνάντησε το κύμα μιας τεχνητής ακρίβειας. Η βιομηχανία τρόμου δούλευε και συνεχίζει να δουλεύει υπερωρίες. Φόβος για τις μεταλλάξεις του κορωνοϊού, φόβος για άλλες «εξωτικές» ιώσεις, φόβος για την κρίση ενέργειας, φόβος για παγκόσμιο πόλεμο, φόβος για επισιτιστική κρίση, φόβος για την «κλιματική κρίση», φόβος για επερχόμενες «μετεωρολογικές βόμβες», φόβος για τα ελληνοτουρκικά. Μια ολόκληρη ατζέντα τρομοκρατίας, σε non – stop μετάδοση.

Τι οδηγεί στην αυτοκτονία πολλούς νέους μας;

Είναι κυρίως διότι μεγαλώνουν σε οικογένειες που τους μαθαίνουν πως η επίγεια ζωή είναι η μοναδική ζωή που απολαμβάνει ο άνθρωπος, οπότε πρέπει να διεκδικήσουν ό,τι προλαβαίνουν σε αυτό το ολιγόχρονο διάστημα.

Στον σύντομο βίο τους «πρέπει» να επιτύχουν στις σπουδές, να ανελιχθούν επαγγελματικά, να πατήσουν επί πτωμάτων, να γίνουν λαοφιλή «είδωλα», να βγάλουν λεφτά με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, να μαζέψουν στρατιές από «followers», να κάνουν συλλογή από περαστικούς συντρόφους, να δοκιμάσουν κάθε ψυχοφθόρα ή σωματοκτόνο εξάρτηση.

Αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή που πολλοί άνθρωποι λυγίζουν και «σπάνε» από το βάρος των αμέτρητων «γιατί».

Η λύση σε όλα αυτά είναι μπροστά στα μάτια μας, αρκεί να πετάξουμε τις παρωπίδες των παθών μας. Είναι η συνειδητοποίηση πως ο άνθρωπος δεν έχει προοπτική μέχρι το μάρμαρο του τάφου, άλλα έχει αιώνια προοπτική. Αυτή είναι η πεποίθηση που ξεκλειδώνει την πόρτα της υπαρξιακής φυλακής, και μπορεί να μετασχηματίσει τον άγριο σε άγιο…

Είναι απολύτως λογικό και βέβαιο πως όλη αυτός ο ωκεανός καταστροφολογίας και καταπίεσης θα τσακίσει ψυχικά όποιον άνθρωπο δεν διαθέτει πνευματικές άμυνες. Θα καταφάει σαν σαράκι την ψυχή κάθε ανθρώπου που δεν αντλεί δύναμη από τον Θεό και στηρίζεται αποκλειστικά στις πενιχρές δυνάμεις του εγωισμού του.

Η πίστη στην βοήθεια του Θεού αποτελεί την μοναδική αδιάψευστη και διαχρονική ασπίδα προστασίας, απέναντι σε κάθε σύστημα τρομοκρατίας. Αυτό το επουσιώδες εφόδιο είναι που χάνεται από την κοινωνία μας, και γι’ αυτόν τον λόγο πληθαίνουν τα ψυχολογικά αδιέξοδα, η έξαρση της βίας και φυσικά οι αυτοκτονίες.

Για να αντιστραφεί αυτό το ζοφερό κλίμα, πρέπει να απεμπλακούμε από την ανθρωποκεντρική κοινωνία και να επιστρέψουμε στην θεοκεντρική κοινωνία, την μόνη μορφή κοινωνίας που συμπορεύεται με την αληθινή φύση του ανθρώπου, την θέωση του διαμέσου της αλήθειας, της πίστης και της ελπίδας. Κάθε άλλος δρόμος πέρα από αυτόν, οδηγεί τον άνθρωπο στην ψυχική εξαθλίωση και τον θάνατο της ψυχής, και ύστερα του σώματος…

Με σεβασμό,

Κωσταντίνος Ν. Μουρούτης

Πηγή:

Δραματική αύξηση στις αυτοκτονίες: «Αόρατοι» οι αυτόχειρες μπροστά σε μια φοβισμένη κοινωνία που κυνηγάει τη σκιά της καλοπέρασης
Καλάθι αγορών
Scroll to Top